نور چشمی

حواست نیست این روزا  نکنه بابت حرفام دلخور شده باشی

اگه درتوانم نیست احساساتم را همانند درخشش مهتاب در اسمان توصیف کنمچرا که همچون فولاد ابدیده سخت وشکننده شدم

زخمهای کهنه بر پیکرم همواره یادگاری جدال با سرنوشت بود وبرایم رنجش اوراست

زخمهایی از جنس نفسهایی حبس شده به دلیل دل دادن حسی عاشقانه در سکوت

از یاد بردم احساسم را چه تلخ چه شیرین برایم تکراری شد این تیک تاک ثانیه ها

اخر فریاد من در اسمان تا کجا وبه کی میرسد

اگر بابت این حرفهایم دلخوری  وباعث رنجشت شده ام

با سکوتت مرا مجازات نکن  عذابی دو چندان است برایم

نمیخواهم سخت بودنم را تحمل کنی وسوختن درکنارم را انتخاب کنی

حرف من از تجربه تلخ  روزگار سرچشمه میگیرد

بدان هفت اسمان سقف ماست

وتو دربین ستاره های درخشان نور چم چشمهای م سوی من هستی