امید

دل من دیدی چطور خط خطی شد دفتر شعرم

دیدی ساده بودن  حرفهایم از عشق  واژه سنگ دل بودن را با مهر روزگار به پیشانیم چسباندن

حرفهایم از جنس محبت اما تعبیر بی صفتی شد

دل من جای ما توی این صفحه ابی پهناور نیست

اگه بغضم گرفته اگه محکوم به غم هستم

نمیخوام وقتی در کنارت می ایستم به جای شادی کردن اجازه ندارم از واژه  غم وافسردگی استفاده کنم

وقتی نیستی دونه دونه اشکهایم میریزه بر روی برگهای دفترم

چه تلخه وقتیاشکام خاطراتمون میشوره وبا خودش میبره

ارام ارام در خلوتم با گریه هایم همچون شمع میسوزم وبا واژه امید زنده ام 

چرا که تو همچنان از من دورتر دورتر میشوی