فاصله

چشمهایم  خیره به اسمان در انتظار  دیدن دوباره تو 

چه سخته کسی را دوست داشتن ولی در عشق تو تردید داشته باشه

ترسم از فراموش شدن میان حصار شک وتردیده

خسته ام از گفتن احساساتم که به زبان شعر بیان میکنم

میان این دوراهی حد وس وجود نداره تو فقط از من دورتر و دورتر میشوی

دل من از این دنیا پره چرا کسی نیست به یادم

فریاد من به گوشت میرسه

عادت کردم گریه هام پای این دل نسوزونم

دیگه توانی ندار م برای جدال با سرنوشت

اگر نیتسی در کنارم اگه فاصله جای عشق گرفته

من دراین حصار همانند گرداب فرو افتاده ام

من فاصله ترجیح میدم چرا که شک وتردید تو از عشق

یعنی بیاعتماد بودن به من 

ای روزگار با بازی فاصله با هام خوب تا نکردی