چه باارامش به انتظار طلوع افتاب ایستاده ای  چه حس خوبیه تماشای تو از پشت پنجره وقتی تابش افتاب به چشمهای با پلک یسته ات میخورد   تجسم تو از این واقعیت زیباتر از تابلوی نقاشیه  جذب ستایش تو از این همه لطف خداوند شده ام   چشمهایم خیس از احساس خالصانه تو نسبت به خداوند شده ام دیدن تو در این قاب طبیعت  ...

تقصیر من نبود که رفتی میدونم دنبال بهانه میگشتی که حرف جدایی را پیش کشیدی نگوکه جدایی اخرین واژه است نگو که داری ترکم میکنی اخه بدجوری بهت عادت کردم نگو که سهم من حاله ای از توهم باتو بودن هستش نگو که بدون دلیل قلبم را شکستی ارام ارام ازم فاصله گرفتی این فرصت ازمن نگیر بهانه ها همیشه هستن چرا بهانه ...

میون غم وغصه حس تنهایی بدجور دلم شکسته بی تو تنها در کنج دیوار افسرده نشسته ام وخاطرات مرور میکنم دونه دونه اشکهایم روگونه هام میریزه که خاطرات تلخ وشرین وزنده کنه با خودم مدام این سوال تکرار میکنم کجای قانون عشق وخطا رفتم که مستحق مجازات هستم مگه عشقم بهت ثابت نکردم مگه ارزوم بهت نگفتم تو اوار کلما...

چه زیبا زمزمه میکند چکاوک با اوای دلنشینش اسم تورا در نسیم صبح گاهی رقصیدن تو در میان علفزار و وزش باد رویایی تمام نشدنی هستش پرندگان جذب شادی و سر زندگی ات شده اند اسمان از خوشحالی اشکهایش را به تو هدیه میدهد وحضور تو در این چرخه طبیعت جلوه وزیبایی خاصی میدهد و شور واشتیلق وهدف در زندگی و ارزش نفس ...

دیونه امکردی چرا بعد رفتنت باز داری ازارم میدی  جسمم به سلاخی کشیدی حالا روحم از دستت اسایش نداره ترو خدا بس کن این بدون من وتو بهمتعلق نداریم  ما یک عشق نفرین شده ایم این تو کتاب زندگی خوندم اره حقیقت همینه که تو من برای ثانیهای تلف شده  اوقات فراغتت میخواستی تو من باور نداشتی با بی اعتنایی به حرفه...

سهم من از تو جدایی نبود حق من این همه بی وفایی نبود وقتی دل دادم به تو انتظار داشتم دل خودت بهم بسپری خدایا شاکیم از این که زمونه تلخیهاش به حساب دل بیقرار گذاشت خدا شاکی ام از سرنوشت که دوست داره فقط با من بازی کنه خدا شاکی ام مگه جز یک قلب عاشق و دل بی قرار واحساس چی داشتم تا کی باید تاوان پس بدم ...

خسته ام از دلتنگی های روزگار که با موجی پر تلاطم ارزوهایم را درهم شکست وای چه ظلمی در حقم کردی مگه نگفتی میمونی با هام عاشقانهایمان را تقسیم میکنیم مگه بهت نگفتم رویای من تو هستی صادقانه درگیر احساس داشتن تو بودم وای از این سکوت تلخ که با ارامش  مهر غم کوبیدی به لبت بیزارم هنوز به همون سادگی قبل هست...

به نام خالق عشق که طراوت دوست داشتن را در وجودمان نهاد بیمقدمه وارد زندگی ام شدی از تو هیچ تصویری در ذهنم تجسم نکرده بودم غافلگیر شدم اما بودنت در کنارم احساس ارامش را در درونم شعله ور میکرد ساده بودنت از تعریف عشق برایم زیبا بود اما طراوت وسر زندگی درچهرهات مرا با اشتیاق دو چندان در کنارت قرار میده...

سلام به دلی به هم رنگ دریا وعشقی ستودنی چه کردی باهام این گونه دلتنگ حرفهایت شده ام  حرف هایی از جنس صداقت و بوی عطر محمد که در دل شب در این سکوت که با ستاره های نورانی اسمان را با اسم تو شقایق تزیین کرده است من بیقرارم وخسته از این سروصدای خشن که سوهان روحم شده حرفهایم از جنس سکوت وای وای از این هم...